Zazwyczaj chodzę sama, ale dzisiaj miałam dość oryginalne towarzystwo. W pewnym momencie zobaczyłam ślicznego kota.

Podszedł do mnie, obwąchał, otarł o spodnie i bardzo żałowałam, ze nie mam dla niego czegoś do jedzenie. Muszę chyba podebrać Lunie trochę suchej karmy i nosić w plecaku, dość często widuję koty. Ten dzisiejszy był wyjątkowo ładny, czyściutki, nie pokaleczony, jak to często ma miejsce u dzikich kotów.
Nie wiem czy poczuł na moim ubraniu innego futrzaka, czy akurat bardzo potrzebował towarzystwa, bo postanowił towarzyszyć mi podczas marszu. Sama byłam bardzo zdziwiona, że przez całkiem spory kawałek trasy szedł przede mną, raz po raz oglądając się, jakby sprawdzał czy też idę? :)

Wspólny marsz trwał do momentu kiedy w zaroślach coś zaszeleściło, odezwała się w kocie natura łowcy, dał nura w tamtym kierunku. Sama zrezygnowałam z dalszego, wspólnego marszu, krzaki nie bardzo mi odpowiadały, a i na polną mysz akurat nie miałam ochoty. :)

Kocie towarzystwo było całkiem przyjemne, ale coraz częściej miewam ochotę na nieco inne. Znajome z forum nie raz mnie strofują za takie samotne spacery, mówiąc że to jednak jest niebezpieczne. Co racja to racja, zależy też od tego gdzie chodzę, a czasem chciałoby się połazikować po lesie.
Czas najwyższy pomyśleć poważniej o jakiejś gliwickiej grupie. Nie wiem czy coś mi z tego wyjdzie, ale jeśli nie spróbuję, nie będę wiedzieć.

W takim razie zaczynam już w tym wpisie.
Jeśli przypadkiem czyta tego bloga ktoś, kto maszeruje z kijami po Gliwicach i okolicy, czy chciałby zacząć to robić, to zapraszam do nawiązania kontaktu. Można to zrobić zostawiając komentarz, mailowo (adres jest w zakładce Informacje), bądź przez Facebooka (przycisk w bocznym menu).
Kto wie? Może uda się zebrać małą, nieformalną grupę gliwickich włóczykijów?

Aby dotrzeć do Przyszowic można skorzystać z wygodnej komunikacji autobusowej KZK GOP, kierunek obsługiwany jest przez linię 41. Wysiadamy na przystanku Przyszowice Skrzyżowanie i kierujemy się jeszcze niewielki kawałek w stronę skrzyżowania. Tam skręcamy w prawo, w ulicę Gierałtowicką i już po przejściu kilkudziesięciu metrów, widzimy po prawej stronie kościół. Warto zatrzymać się tam na chwilkę.

Kościół parafialny św. Jana Nepomucena wybudowany został w latach 1937-1938. Wybudowany został na miejscu starego, drewnianego kościoła przeniesionego do Borowej Wsi. Dokładniejszą historię kościoła znaleźć można na parafialnej stronie www.parafiaprzyszowice.blogspot.com

Pod południową ścianą kościoła znajdują się płyty nagrobne. Pochodzą one z grobów członków rodu Raczków.

Na terenie kościelnym znajduje się również grota Matki Boskiej.

Po obejrzeniu kościoła kierujemy się w stronę pałacu, mieszczącego się po drugiej stronie ulicy Gieraltowickiej.  To co pierwsze rzuca się w oczy, poza samym pałacem, to bardzo zadbany teren. Brawo dla gospodarzy, na prawdę miło było usiąść na ławce przed pałacem, delektować się jego dostojnym widokiem oraz wypielęgnowaną zielenią.

„Budynek pałacu powstał w latach 1890 – 1895. Pałac został wybudowany w stylu neobarokowym. Założony na rzucie zbliżonym do litery U, z narożną basztą od południa.
Główne wejście do pałacu ujęte w ozdobny portal z herbem rodziny von Raczek, poprzedzone schodami, z ozdobną kutą balustradą.
Przy dworze został założony park krajobrazowy w stylu angielskim, którego obecna powierzchnia wynosi 9, 84 ha.”
Źródło: gieraltowice.pl

Pałac jest pięknie wyremontowany, nawet obecnie trwają tak jakieś prace, choć chyba jedynie w niewielkiej części wnętrza. Aktualnie w pałacu
mieści się m. in. biblioteka, Urząd Stanu Cywilnego, przedszkole, ośrodek zdrowia, oraz siedziba Towarzystwa Miłośników Przyszowic.

Po obejrzeniu pałacu warto choć trochę przespacerować się parkiem, zadbane alejki, ławki, mostki, zachęcają do spędzenia w nim czasu.

Dla osób z okolicy Gliwic, lubiących piesze wędrówki czy też maszerowanie z kijami, ciekawym miejscem może być ścieżka dydaktyczna, prowadząca od Pałacu w Przyszowicach do Zamku w Chudowie. Piszę „może być”, ponieważ nie przeszłam jej w całości. Zajęta oglądaniem zabytków, postanowiłam, że tę atrakcję zostawię sobie na kolejny wypad do Przyszowic. Początek ścieżki wyglądał bardzo zachęcająco, dobra nawierzchnia, liczne tablice informacyjne. Aż chciałoby się aby powstała tam trasa do Nordic Walking z prawdziwego zdarzenia. :)

Więcej zdjęć w albumie „Przyszowice”.

Dzisiaj chciałam wspomnieć pokrótce o widżecie znajdującym się na stronie FeedWind, dzięki któremu wygenerujemy nowości z kanału RSS, w postaci dowolnie konfigurowalnego okienka.

W pierwszej kolejności musimy wpisać adres naszego konkretnego kanału RSS. Kolejne kroki to ustawienie rozmiaru okna, kolorystyki, wielkości czcionki. Dodatkowo możemy skorzystać z możliwości nadania nagłówka, ewentualnie zostawić bez.

Jeśli chodzi o poszczególne wpisy, możemy ustalić co ma się wyświetlać i jak długie mają być wpisy (określamy to ilością znaków). Każda zastosowana zmiana widoczna jest na podglądzie z prawej strony, bardzo ułatwia to modyfikację widżetu.

Kiedy już wygląd okna satysfakcjonuje nas, kopiujemy kod i wklejamy w odpowiednie miejsca na naszym blogu.
Na koniec, jak zwykle przykład działającego widżetu, w tym przypadku jest to box o wymiarach 250×250.

Jak mają się oba materiały w praktyce?
Teoretycznie wydawać by się mogło, ze korek jest lepszy, przyjemniejszy dla dłoni, wchłania pot i tak dalej. W praktyce mam jednak nieco inne odczucia. Być może to moja skóra reaguje tak a nie inaczej, jednak gumowa końcówka w Gabelach nie powodowała aż tak silnych podrażnień skóry dłoni.
Rękojeść wykonana z korka ma gładką powierzchnię, natomiast gumowa rączka Gabeli posiada liczne zagłębienia i otwory. Najlepiej widać to na zdjęciu obu modeli:

Być może właśnie ten fakt powoduje różną reakcję skóry? Być może to sam materiał? Faktem jednak jest, że chodząc z kijami Exel znacznie częściej muszę zakładać rękawiczki niż w przypadku Gabeli, bez tego mam mocno podrażnione dłonie. Prawdę mówiąc chodzę chętniej bez rękawiczek, może to kwestia przyzwyczajenia, teraz jednak w moim plecaku zawsze  mam rękawiczki bez palców, czując mały dyskomfort na dłoniach konieczne jest ich założenie, a najlepiej robić to już na początku.  Czas przyzwyczaić się do rękawiczek na dobre, muszą zostać nieodłącznym akcesorium podczas moich marszów z kijami.

Wygląda na to, że aby mieć jako tako rozeznacie o najbardziej odpowiadającym nam sprzęcie, trzeba nie jedne kije wykończyć. :)

Ponieważ był dość silny wiatr, chmury pędziły po niebie bardzo szybko, odsłaniając na chwilę błękitne niebo.

Nie minęło pół godziny jak zaczęło kropić, ale kto by się przejmował takim deszczykiem? Na dobrą sprawę, maszerując szybkim krokiem, można było iść pomiędzy kroplami. ;) Mając na uwadze niezbyt pewna aurę wybrałam się dzisiaj na bliższą trasę, czyli do „moich” kaczek. Jest ich na tym niewielkim stawie, mieszczącym się w centrum miasta, naprawdę dużo. Dzieci mają wielką frajdę, a my, nieco starsi, możemy na chwilę odsapnąć od miejskiego ruchu.

Aby stworzyć awatar bazując na swoim zdjęciu mamy do dyspozycji kilka serwisów pozwalających na fotomontaże bądź inne efekty. Jednym z nich jest zapewne znana wielu internautom Photofunia, gdzie w kliku prostych krokach dodajemy zdjęcie swojej twarzy do gotowych grafik. Mamy do wyboru awatary statyczne, bądź animowane, te ostatnie choć w mniejszej ilości, są dość atrakcyjne.

Po wybraniu interesującego nas motywu, dodajemy zapisane na dysku zdjęcie twarzy i klikamy „Go”. Wygenerowany obrazek zapisujemy, wybierając format awatara, czyli 100×100. Do wygenerowania własnego awatara nie jest konieczne zakładanie konta.

Kolejny serwis to Pho.to, w którym do przygotowania awatara polecam dział „Fun Generators”.

Pod adresem Cartoon Photo wygenerujemy obrazek „rysowany” ( można zostawić jako zdjęcie), do którego możemy dodać ciekawe efekty animacyjne, dostępne są w menu „Add emotions”. I tak możemy na przykład puszczać oko  do innych internutów:

Przed tworzeniem awatara w Cartoon Photo warto przygotowane zdjęcie najpierw zmniejszyć do odpowiedniego rozmiaru.

Funny Photo to duży wybór gotowych grafik, nieco podobnych do opisanych w pierwszym serwisie, jest ich jednak nieco więcej. Są typowe fotomontaże, ramki, ciekawe collage i wiele innych, warto przejrzeć wszystkie propozycje.
Wybrałam jako przykład efekt z części Complicated Effects:

Avatar Photo to już typowe miejsce do tworzenia awatarów, nie ma nawet potrzeby wgrywania zdjęcia o właściwym rozmiarze, po wygenerowaniu można wybrać właściwy rozmiar awatara. I znowu możemy puszczać oczko, przyjmować różne inne minki lub animować nasze zdjęcie w wybrany sposób, oczywiście z dostępnych na stronie.

Czas na nieco bardziej „skomplikowaną” zabawę, nasze zdjęcie poddamy komputerowej obróbce zmieniając wiele elementów takich jak włosy, makijaż, inne dodatki. Digimi to serwis dzięki któremu bardziej zmodyfikujemy naszą twarz, przez co staniemy się mniej rozpoznawalni, a jednak będzie to obraz stworzony na podstawie naszego zdjęcia. Tworzymy w nim awatar 3D, efekty są dość ciekawe, dotyczą w zasadzie całej sylwetki, choć nas być może bardziej interesuje sama góra? Możemy modyfikować nie tylko dodatki ale również mimikę twarzy, tu należy być ostrożnym gdyż czasem zaczynamy wyglądać jakbyśmy… coś wypili? :)
Po zładowaniu zdjęcia czekamy na jego wirtualne przetworzenie, po czym zabieramy się do modyfikacji i generowania awatara 3D.

I tu pojawił się mały problem, kiedy odwiedzałam ten serwis jakiś czas temu była możliwość pobrania samego awatara w postaci górnej części sylwetki, teraz nie widzę tej możliwości? Chcąc to uzyskać nie pozostaje nic innego jak pobrać grafikę w dużej rozdzielczości i wyciąć interesujący fragment.

Być może zainteresuje jeszcze kogoś GrafMe, gdzie w zakładkach „Smileys Creations” oraz „Avatars Creations”, możemy stworzyć bardzo proste awatary. Mogą to być grafiki animowane, ozdabiane ramkami czy z tekstem.

Jeśli znacie inne serwisy, gdzie można tworzyć awatary z wykorzystaniem własnego zdjęcia zapraszam do podawania linków w komentarzach.

Jeśli przez wiele lat uprawiało się sport fotelowy i uda się ten stan przełamać, odkrywamy jak wiele taka zmiana daje i… chce się jeszcze. Mało tego, przychodzi ochota nie tylko na więcej ale i na inaczej. Oczywiście nie oznacza to, że Nordic Walking przestał mi odpowiadać, o nie! Mam zamiar dalej maszerować z kijami w miarę często, ale dlaczego nie zrobić czegoś jeszcze, o tak dla urozmaicenia?
Ostatnio zaczęłam odwiedzać również basen, mamy ich w Gliwicach kilka, poza tym koszt jest minimalny ze względu na dofinansowanie ze strony miasta. Basen świetny, poza typowym zbiornikiem o długości 25 metrów, skorzystać można z masaży wodnych oraz jacuzzi. O tak, to ostatnie bardzo mi odpowiada, szczególnie po nieco intensywniejszym pływaniu.

Po iluś tam latach niepływania, zastanawiałam się czy jeszcze potrafię? Podobno tego się nie zapomina i muszę przyznać, że faktycznie tak było, a nawet trochę się pochwalę, całkiem dobrze mi szło. Staram się zachować pewien rytm, mniej więcej co dwadzieścia długości basenu przechodzę na chwilę pod wodne masaże aby rozluźnić mięśnie. Potem znowu pływanie, aż wreszcie na końcu jacuzzi. W ciągu godzinki pływania udaje mi się pokonać 1000 metrów, czyli 40 długości basenu. Ten wynik całkowicie mnie satysfakcjonuje, pomimo tego, że kiedyś trenowałam tę dyscyplinę sportu i dystanse bywały sporo większe. Ale to było kiedyś. :)

Wczoraj dla odmiany, zaczęłam przymierzać się do rowerów stojących w domu. Hmm… czy nie byłoby przyjemnie zrobić sobie przejażdżkę? Niestety te, które aktualnie mam do dyspozycji (nie moje) zupełnie mi nie odpowiadają przez zbyt leżącą sylwetkę podczas jazdy. Kiedy kręgosłup już nie ten, zalecana jest jednak postawa bardziej siedząca. Kto wie, może rozejrzę się za jakimś rowerem? :) Nie musi być przecież jakieś cudo, wystarczą dwa koła, pedały i hamulec. No może jeszcze jakieś siodło (wygodne) i kierownica. Oj kusi! :)

Poza tym nic nowego nie wymyśliłam, żadnego skakania na banji, chodzenia po linie czy skoku ze spadochronem, zadowolę się znacznie mniej ekstremalnymi dyscyplinami, chyba  że…

Teraz może jednak poczytam spokojnie książkę i dopiję herbatę. Nawiasem mówiąc już jakiś czas temu niechętnie kupowałam herbaty z firmy Bio-Active, w moim subiektywnym odczuciu bardzo popsuły się. Jednak ostatnio kupiłam zestaw Red Tea  Kiper’s selction i byłam przyjemnie rozczarowana, bardzo smaczne mieszanki dla osób, które lubią Pu-Erh. W opakowaniu znajdują się herbaty w czterech różnych smakach, wszystko ładnie umieszczone w pudełku z przegródkami. Wygląda to dość elegancko poza jednym szczegółem. Saszetki z poszczególnymi smakami zostały spięte… gumkami recepturkami! Naprawdę, przy takim, kiperskim zestawie wyglądało to bardzo brzydko, czy nie można było przewiązać torebeczek czymś innym? Zresztą zobaczcie sami, zrobiłam zdjęcie już nieco naczętego opakowania:

Bardzo gustowne, prawda? Ale te gumy?!

Skarpetki Medic Deo Cotton firmy JJW wykonane są z dobrej bawełny z niewielkim dodatkiem poliamidu (13%) i Lycry (3%). Miejsca stóp narażone na otarcia i urazy  chronione są przez miękką, trójwarstwową dzianinę frotte, a specjalna elastyczna opaska na śródstopiu zapobiega się przesuwaniu skarpety podczas marszu, co potwierdza się w praktyce.
Szczególnie polecałabym te skarpety osobom mającym problem z przepływem krwi w nogach, czyli z tak zwanymi żylakami lub skłonnościami do nich.

Jak można przeczytać w opisie oraz na stronie producenta, we włókna skarpet została wbudowana specjalna apretura na szwajcarskiej licencji Sanitized (odporna na pranie), która hamuje rozwój mikrobów i zapobiega przykremu zapachowi podczas użytkowania. Jednym słowem skarpety działają jak bezwonny dezodorant, zapewniając dobrą higienę.

Po pierwszym przetestowaniu skarpet, podczas kilkukilometrowego marszu, jestem z nich zadowolona i wygląda na to, że będę z nich korzystać częściej. Przyjemne w dotyku, wygodne, dobrze trzymają się na nodze, nie skręcają, nie zwijają (przynajmniej przy pierwszym użyciu). Są na prawdę bardzo wygodne. Reszta wyjdzie… w praniu. :)

Istotna jest też cena, 8.48 zł w internetowym sklepie DOZ. Co ciekawe w autoryzowanym sklepie producenta cena jest wyższa, do tego dochodzi koszt przesyłki. Kupując artykuły na stronie DOZ nie dość , że płacimy mniej, to dodatkowo towar odbieramy w dowolnej współpracującej z nimi aptece, jest ich na prawdę dużo.

Moim zdaniem warto zainteresować się asortymentem firmy JJW, która produkuje również skarpety bardziej specjalistyczne (sportowe) w dość przystępnych cenach.

Przy drodze pomiędzy działkami, na terenie dość odsuniętym od centrum, pojawiły się tablice:

Tak się zastanawiam nad tym monitoringiem? :) W krzakach raczej kamer nie zainstalowano, a bardzo w to wątpię aby ochroniarze siedzieli w nich z kamerą w dłoniach? :))) Ja rozumiem, że często wiesza się tego typu informacje dla odstraszenia „szkodników” mimo, że kamer nie ma, ale tam?? Ciekawa jestem czy znajdzie się choć jedna osoba, która uwierzy w ów monitoring?

Koniec naśmiewania się z urzędniczych pomysłów, czas na ładniejsze widoki.

Po upływie jakiś 40 minut zaczęło się jakby trochę przejaśniać, złapałam picie, kije i w drogę. Profilaktycznie wsadziłam do plecaczka kurtkę przeciwdeszczową.
Na dworze było bardzo przyjemnie, na ulicach prawie pusto. Zastanawiające jest to, że około godziny szóstej rano był większy ruch niż po dziewiątej? Może  poranni przechodnie to jeszcze ci, którzy imprezowali do rana? Jednak i tak zdziwiły mnie totalne pustki kiedy wracałam. Chyba nie przestraszył ludzi ten niewielki deszczyk?

Wracając do dzisiejszego marszu, skierowałam się w stronę stawu, gdzie dość często zaglądam, może dlatego, że nie ma potrzeby dojeżdżania środkami komunikacji miejskiej? Po jakiś 20 minutach zaczęło padać, stwierdziłam, że czas wyjąć kurtkę  przeciwdeszczową. Byłam przekonana, że na pewno będzie mi w niej za gorąco, więc nawet jej nie zapinałam. Po chwili marszu zaczęłam zastanawiać się po co ja właściwie ją ubrałam? Moknąć nie moknę, ale i tak jestem mokra, tyle… że pod spodem. :) A deszczyk był nawet przyjemny, taki letni, ciepły. Po ostatnich, gorących dniach przyjemnie było pospacerować w deszczu, zresztą ja zawsze lubiłam jak pada. Nie mam tu na myśli ulew, które powodują ogromne zniszczenia, ale taki lekki deszczyk? Sama przyjemność! Deszczowe perełki spływające po rozgrzanych ramionach… czasem jakaś drobina zawiśnie na rzęsie… wokół słychać TYLKO szum deszczu…

No jak można nie lubić deszczu? A tym, którzy nie lubią dedykuję piosenkę:

Przyznaje, że do końca marszu szłam w kurtce, chyba następnym razem po prostu jej nie zabiorę? Wszyscy zmieniamy się, stajemy się wygodni, wymagający, nie lubimy drobnych niedogodności. A ta z pozoru mała niedogodność może być przyjemnością, jeśli odpowiednio do tego podejdziemy.
Czasem odnoszę wrażenie, że za szybko poważniejemy i doroślejemy? Zapewne wszyscy dobrze wiedza jaką radochę sprawia każdemu dziecku bieganie po deszczu, skakanie po kałużach? A my, nieco starsi? Raz, że zmokniemy, dwa… co ludzie powiedzą?

”Nie przejmuj się zbytnio tym, co ludzie powiedzą. Rob, co ci się w życiu podoba, jeśli tylko będziesz mogła potem w lustrze spojrzeć sobie w twarz.” - L. M. Montgomery