Marko Kantaneva, twórca coraz popularniejszego sportu Nordic Walking, już w lutym zawita do naszego kraju. Zapewnie dzieje się tak dlatego, iż “kijkarzy” nad Wisła coraz więcej, a prężnie działający portal “Chodzę z kijkami”, wraz z władzami miasta Gdańsk, postanowił umożliwić i zorganizować spotkanie, seminarium oraz wspólny rajd ze wspomnianym mistrzem.

Marko Kantanewa chyba za bardzo przedstawiać nie trzeba, a przynajmniej tym, którzy polubili marsze z kijkami. Pisząc bardzo krótko, Fin od którego zaczęło się całe kijkowe szaleństwo. :) Obecnie Nordic Walking uprawie 14 milionów ludzi na całym świecie i z całą pewnością liczna będzie rosła.

W imieniu portalu o Nordic Walking www.chodzezkijami.pl zapraszam na seminarium z twórcą Nordic Walking, które odbędzie się 11 lutego w Gdyni.

Imprezie patronuje:

Prezydent Miasta Gdynia Pan Wojciech Szczurek
Radio Gdańsk
Portal Trójmiasto.pl

Wsparcie:

Ambasada Finlandii w Warszawie.
Honorowy konsulat Finlandii w Gdyni.

Seminarium odbędzie się w Pomorskim Parku Naukowo Technologicznym w Gdyni. Po krótkiej przerwie na wszyscy chętni będą mogli wziąć udział wyjątkowym rajdzie, wraz z Marko Kantanewa.

Ramowy plan imprezy:

10:00 – 12:00 seminarium z Marko Kantaneva
14:00 – rajd po Gdyńskim bulwarze

Aby wziąć udział w imprezie należy się zapisać: elektronicznezapisy.pl

Aktualne informacje odnośnie imprezy znaleźć można na stronie: chodzezkijami.pl

Pomadka została wzbogacona o kamforę i mentol, które łagodzą ból, działają przeciwbakteryjnie oraz dają uczucie kojącego chłodu. Filtr SPF 20 zapewnia wysoką ochronę przed szkodliwym wpływem promieniowania słonecznego, a co za tym idzie, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się skóry ust. Regularne stosowanie pomadki Extra Soft Bio już po 7-dniowej kuracji daje piękny, zdrowy wygląd ust oraz dogłębne nawilżenie skóry. Stosowanie kosmetyku zarówno latem jak i zimą gwarantuje optymalny poziom nawilżenia i odżywienia oraz wysoką ochronę przed działaniem czynników atmosferycznych. Pomadka dostępna jest w trzech wariantach: classic, hydra oraz sensitive.

Cena: 4,90 PLN

Inf. pras.

Ostatnio jakoś rzadziej ruszam w bardziej odległe miejsca, powtarzam stare szlaki, więc nawet trudno jest mi powstawiać tu jakieś ciekawsze zdjęcia. Z drugiej strony zmieniają się pory roku i dzięki temu obrazki też trochę inne. A podobno ten sam obiekt można pokazać na wiele sposobów? Nie jestem pewna czy akurat mi się to udaje, ale ponieważ jesień jest bardzo kolorowa, kilka zdjęć z dzisiejszego marszu.

Na pewno każdego mieszkańca powinno cieszyć, ze coś się będzie robiło, aby w mieście było piękniej, sprawniej, wygodniej może nawet ładniej, ale czy to wszystko? Bardzo zastanawia mnie jedna rzecz. Chodzi mi mianowicie o tereny rekreacyjne w tej części miasta, a dokładniej o Park Chrobrego. Uprawiając Nordic Walking, jeżdżąc na rowerze, nie raz, nie dwa, zaglądam w te rejony. Jakby nie patrzeć, z centrum gdzie mieszkam, jest tu stosunkowo blisko. W parku, gdzie niedawno jeszcze był plac zabaw, spotykam przede wszystkim matki z dziećmi, rowerzystów, biegaczy i oczywiście kijkarzy. Może nie jest to ideał terenu rekreacyjnego, gdyż jakby nie patrzeć ruch samochodowy jakiś jest i nie uniknione jest wdychanie spalin, ale z drugiej strony to prawie centrum miasta, więc nie należy oczekiwać mikroklimatu.

W momencie kiedy zostanie zamknięta ulica Akademicka, a w okolicach lodowiska oraz Ośrodka Sportu i Rekreacji powstanie kilkaset miejsc parkingowych, Park Chrobrego automatycznie zostanie wzbogacony o sporą dawkę spalin, nie wspominając już o tym, jak skutecznie zastawiony zostanie chodnik przy nim. Prawdę mówiąc zupełnie nie zdziwiłoby mnie, gdyby nagle postanowiono zlikwidować część parku i zrobić tam parking. Mało tego, najlepiej aby obok powstał kolejny market, bo przecież studenci muszą gdzieś colę kupować. ;)

Wiem, to centrum miasta i trudno wymagać aby chodniki pokryte były równo przystrzyżoną trawką, zamiast ulic były zadrzewione alejki, a mieszkańcy poruszali się pieszo lub rowerami, ale coraz częściej odnoszę wrażenie, że Gliwice robią się wybrukowanym, totalnie zapchanym samochodami i marketowym miastem. Temat rekreacji, terenów zielonych niby jest poruszany, coś tam się robi, ale nie koniecznie tak jak powinno, przynajmniej w moim odczuciu.

Tyle się “trąbi” o ścieżkach rowerowych, ale każdy kto po Gliwicach jeździł na dwóch kołach, doskonale wie jak to wygląda. O! Niedawno miało miejsce otwarcie nowego stadionu. Trzeba przyznać, że obiekt ładny i zbudowany w dużym tempie. Jedynie, jeśli mi dobrze wiadomo, obiekt przeznaczony przede wszystkim do rozgrywek piłkarskich? A gdyby tak mógł jeszcze obsługiwać imprezy biegowe czy temu podobne? A może jest to możliwe, tylko ja czegoś nie doczytałam?

Wracając do dzielnicy akademickiej, oglądałam kiedyś w internecie wizualizację tego terenu, nowocześnie, może nawet wielkomiejsko? A ja odnoszę wrażenie, że na świecie coraz częściej zaczyna się odchodzić od betonów, kostek brukowych pokrywających ścieżki rowerowe, ludzie zaczynają omijać knajpy typu fast food na korzyść domowego jedzonka, w miastach organizuje się doskonałą komunikację miejską, aby uniknąć zakorkowania go samochodami. Hmm… a może tylko czytałam o tym w książce typu fantasy? :)

Opiszę pokrótce trasę, wspierając się zdjęciami, warta jest odwiedzenia zarówno na nogach jak i rowerem. W drugim przypadku nawet nie jest potrzebny autobus. :)
W Brzezince skierowałam się na południe, w stronę Kozłowa. Po drodze można zobaczyć mały, ale ładny staw.

Droga najczęściej była asfaltowa, choć na odcinku Brzezinka – Kozłów sporo jest odcinków szutrowych. Nawiasem mówiąc biegnie tam trasa rowerowa, oznaczona dużą tablicą.

Zastanawiam się tylko nad jednym, wielka tablica, środki unijne a jedyne co zostało zrobione to gdzie niegdzie małe oznakowania. Przecież te drogi istniały, więc na co właściwie poszły fundusze? Na te znaczki i tabliczki?

Idąc dalej mamy ładne, wiejskie widoczki. :)

Dochodząc do Kozłowa mijamy  restaurację “Pod Platanem”, położoną nad malowniczym stawem.

A tak prezentuje się sama restauracja.

Na dobra sprawę można tak zaplanować wycieczkę, aby zatrzymać się tu na małej kawie, czy nawet obiedzie. Ja niestety nie napiłam się tu nawet wody mineralnej, było jeszcze zamknięte.

W Kozłowie napotkać można też takie widoki

a to za sprawą szykującego się w wiosce wesela. Ponieważ nie miałam odpowiedniego stroju, poszłam dalej, ciesząc oczy kolejnymi widokami.

Po drodze minęłam kościół św. Mikołaja z 1500 roku.

Na końcu, zbliżając się już do ulicy Kozielskiej, jeszcze rzut oka na kolejny staw, niestety na terenie zamkniętym.

Meta przy rowerzystach, gdzie nie omieszkałam zrobić jeszcze jednego zdjęcia. Rower, kije, meta czyli… zwycięstwo! :)

Cała trasa nie była długa, bardziej rekreacyjna, ale bez problemu można ją przedłużyć, idąc z Kozłowa do Ostropy, lub skręcając na polach zgodnie z przebiegiem ścieżki rowerowej, do ulicy Sowińskiego.

Po małej przerwie najlepiej odczuwa się różnice pomiędzy marszem z kijami, a jazdą na rowerze. Nogi niosły bez problemu, za to ramiona? Hmm, nie było źle, ale czułam je. Faktem jest, że chyba nie wybrałam najlepszego dnia, w lesie po deszczach, przy nieco już wyższej temperaturze, zrobiła się sauna. Nie miało to wpływu na siłę ramion, ale na ogólne samopoczucie na pewno, a nie jest to bez znaczenia.

Spróbuje teraz dokonać małego porównania między chodzeniem z kijami, a jazdą na rowerze. Czyli takie plusy i minusy, w mojej subiektywnej ocenie.

Pogoda i pory roku
Nordic Walking można uprawiać zawsze. Jazda na rowerze teoretycznie też jest możliwa na śniegu i lodzie, ale czasem zakrawa to troszkę na sport ekstremalny. Przynajmniej w wykonaniu osób nieco starszych.
Podczas letnich upałów jazda na rowerze jest przyjemniejsza, wiaterek będący efektem szybszej jazdy, bardzo przyjemnie chłodzi, co w przypadku osób takich jak ja, czyli nieznoszących upałów, jest bardzo istotne.
Deszcz? A komu by to przeszkadzało? :) Jednak, jeśli miałabym wybierać coś w taką aurę, byłyby to kije.

Sprzęt
Na pewno sam sprzęt do Nordic Walking jest tańszy, łatwiej z nim gdzieś pojechać. Teoretycznie z rowerem też można wsiąść do pociągu, choć na małych stacyjkach można być zmuszonym do uprawiania podnoszenia ciężarów. Oczywiście da się pojechać na rowerze, przecież do tego służy, ale niekiedy planujemy dalszą wyprawę i nie koniecznie jesteśmy w stanie przejechać wiele kilometrów.
Z kolei mieszkając w mieście i chcąc udać się na jego obrzeża, żeby troszkę się poruszać, rower bywa lepszy, omija nas czasem wątpliwa przyjemność jazdy środkami  komunikacji miejskiej. Poza tym nie musimy wydawać pieniędzy na bilety. Na benzynę też nie.

Warto tu jeszcze wspomnieć o ewentualnych awariach. Kije do Nordic Walking raczej się nie psują, a jeśli już to nie ma problemu. Skoro szło się z nimi na własnych nogach, można i bez nich dotrzeć do domu. Z rowerem jest gorzej, zwłaszcza gdy pojedzie się dalej, a do tego zupełnie nie potrafi się załatać dętki, o naprawach łańcucha już nie wspominając. Wiem, jak się jedzie trzeba to umieć, wozić narzędzia, łatki itp. Ja niestety nie wożę bo i tak nie potrafiłabym wszystkich tych pomocy wykorzystać. :) Jak kiedyś złapię gumę… na piechotę do domu, albo szeroki uśmiech do przejeżdżających obok panów?

Przechowywanie sprzętu
Na pewno kije pod tym względem są lepsze, nie każdy ma dom, czy duże mieszkanie. Kije można postawić w najmniejszym kącie, wcisnąć do szafy. Rower już nieco większy, a do tego znacznie cięższy, co może być sporym utrudnieniem jeśli mieszka się na wysokim piętrze, bez windy. Sama właśnie z tego powodu, przez ileś tam lat nie miałam roweru. Piwnica też nie jest najlepszym pomysłem ze względu na liczne włamania. W takim przypadku idealnym rozwiązaniem staje się garaż. :)

Odzież
Teoretycznie można zaszaleć zarówno w przypadku NW jak i jazdy na rowerze. Jeśli jednak uprawia się sport rekreacyjnie, wydawanie majątku na markowe ciuchy jest bez sensu. No chyba, że ktoś uwielbia szpanować i zaczyna uprawiać sport właśnie z tego powodu. Ma być wygodnie, nie koniecznie modnie.
Tu zwróciłabym jednak uwagę na buty, w przypadku marszu z kijami mają spore znaczenie, powiedziałabym, że czasem ważniejsze są buty niż same kije. Lepiej założyć najzwyklejszą, bawełnianą podkoszulkę, ale w buty zainwestować nieco więcej.

Zdrowie i kondycja
Na pewno uprawianie każdego sportu, w formie rekreacyjnej jest korzystne dla zdrowia. Wyczynowe już nie koniecznie.
Maszerując z kijkami wprawiamy w ruch większość mięśni i to jest ogromna zaleta tego sportu. Poprawia się bardzo wydolność oddechowa i to też za sprawą pracy mięśni, a dokładniej mięśni klatki piersiowej.
Jadąc na rowerze, szczególnie po dłuższej przerwie, jedyne na co można narzekać to ból mięśni nóg, w zasadzie one pracują najmocniej. No, może jeszcze troszkę pobolewają inne, mięśnie… “pupne”, ale to już nie od wysiłku. ;) Natomiast górna część ciała zupełnie się nie męczy, czyli zwyczajnie leniuchuje.
O pozostałych różnicach mających znaczenie dla zdrowia nie piszę, nie czuję się osobą kompetentną.

Bezpieczeństwo
Tu mogłabym się mocno rozpisać, szczególnie na temat bezpieczeństwa podczas jazdy na rowerze. Niestety, jeszcze dużo czasu upłynie, zanim zarówno kierowcy jak i piesi nauczą się pewnych zasad. Dlatego też na rower najchętniej wybieram się w niedzielne poranki, aut mało, rodzin z małymi dziećmi również.
Unikam jak ognia jazdy ruchliwymi drogami, kiedy to znienacka przejeżdżający autobus prawie ociera się o rower.
Nie dotyczy to oczywiście wszystkich kierowców, śmiem twierdzić, że do tych gorszych zalicza się tylko mniejszość, ale ponieważ bywają, trzeba bardzo uważać.
Piesi też bywają różni, czasem można usłyszeć komentarz, że po chodniku się nie jeździ. Owszem, tylko jeśli ten “chodnik” ma jak byk wymalowane znaki świadczące o tym, że jest to droga rowerowa, to kogo tam nie powinno być? W sumie takich spacerowiczów rozumiem, mogą tego nie zauważyć skoro bardzo wąski ciąg, będący czymś podobnym do chodnika, jest po prostu podzielony na pół, zwykłym białym paskiem. Zresztą o tym jak wyglądają “drogi” rowerowe w Gliwicach i nie tylko, pisać nie muszę, to każdy widzi.

A bezpieczeństwo podczas marszu z kijami? Tu niezaprzeczalnie jest plus dla NW.

Wnioski
Nie będzie żadnych. :) Jeśli coś ważnego pominęłam to proszę o komentarze.

Rozpisałam się, a chciałam jeszcze pokazać jak ładnie wygląda już nowy, gliwicki stadion. Szkoda, że nie mogę pokazać nowych dróg rowerowych, ale niech tam, zawsze to coś.

To który sport, poza piłką nożną, będziemy uprawiać na nowym stadionie?

“Według jego badań właściwie dobrana muzyka może podnieść wytrzymałość ćwiczących nawet o 15 proc.
Niestety na muzyczny doping nie mogą liczyć profesjonaliści – pomaga ona tylko początkującym i średnio zaawansowanym użytkownikom siłowni.
Jaka ma być optymalna muzyka do ćwiczeń? Według dr. Karageorghisa powinna mieć 120 do 140 uderzeń na minutę i być melodyjna – np. z pogranicza rocka i popu.
Muzyka może być szczególnie pomocna dla osób, które nie tyle chcą, co muszą ćwiczyć np. ze względów zdrowotnych, twierdzi dr Karageorghis. Przy odrobinie szczęścia odpowiednio dobrana melodia może pomóc im zapomnieć, jak bardzo się muszą męczyć.”

Przeglądając informacje na ten temat, szczególnie interesując się muzyką polecaną przez wspomnianego doktora, można natrafić na propozycje konkretnych utworów. Są wśród nich, między innymi:

Don’t stop me now Queen – 154 bmp
Pump It Up by Danzel – bpm 128
Don’t Stop Moving by S Club 7 – bpm 117
Don’t Stop the Music by Rhianna – bpm 123
Search for the Hero by M People – bpm 100
Chariots of Fire by Vangelis -70 bmp

Oczywiście ilość uderzeń na minutę, zależy od fazy treningu, o czym nieco dokładniej można przeczytać na stronie (j.angielski) bbc.co.uk.

Nie wiem jak innym, ale mi pierwszy utwór z listy bardzo odpowiada, pod warunkiem, że faktycznie chcę słuchać muzyki podczas marszu, czy jazdy na rowerze. A z tym jest różnie.

Bardzo często nie mam ochoty na słuchanie innych dźwięków poza tymi, płynącymi z samej natury, czyli śpiewu ptaków, szumu liści, czy wody. Muzyka przyrody doskonale wycisza i relaksuje, co we współczesnym, zaganianym świecie jest niezwykle cenne. W domu, w pracy, na ulicy… wszędzie jesteśmy bombardowani muzyką, informacjami, zwykłym hałasem, dlatego takie czasowe przestawienie się na dźwięki łagodniejsze, naturalne jest bardzo dobre. Jest też okazja wsłuchania się we własny organizm.

No dobrze, ale skoro muzyka ma spowodować zwiększenie efektywności treningu? Tak, z własnego doświadczenia mogę tylko to potwierdzić, w odpowiednim rytmie, dodaje tak zwanego “powera”. Ma się ochotę zwiększyć tempo i zazwyczaj tak się właśnie dzieje. Mniej odczuwa się zmęczenie, choć nie jestem do końca przekonana czy nie jest to tylko złudzenie? Chyba najlepszym określeniem będzie tu – “chce się”.

Kiedy przychodzi chwilowa (oby chwilowa) niechęć do ruszenia się z miejsca, właśnie muzyka potrafi nieco zmienić nasze nastawienie, potrafi zmobilizować, a to już dużo. Sama co prawda nie muszę się zachęcać do ruszenia w drogę przy pomocy muzyki, ale za to podczas mycia okien…  to na prawdę świetny dopalacz, polecam! ;)

Podsumowując, muzyka jest dobra na wszystko, byle według naszych potrzeb, gustów i chwilowych potrzeb. Bywa, że sama zabieram słuchawki aby “doenergetyzować się” podczas marszu, ale są to tylko i wyłącznie takie nieco słabsze dni, bądź zbyt miejska okolica, gdzie śpiew ptaków nie jest słyszalny. Na co dzień, wybieram odgłosy natury.

P.S.
Jak zaczynałam swoją przygodę z kijkami, częściej słuchałam radia w telefonie. Wówczas moja ulubiona stacja, bardzo często nadawała 114 bmp, a dokładniej…

Całkiem dobrze się maszerowało. :)

Nordic Walking, tak zwany spacer nordycki, zdobywa w naszym kraju coraz większą popularność, i proszę nie mylić go z widokiem starszych osób, podpierających się czymś w rodzaju kijków. Od razu pragnę napisać, że widok takich osób, bez względu na opinie znających się na rzeczy, mnie absolutnie nie śmieszy, ani nie oburza. Popieram każdą formę ruchu, byleby wyjść, nie ważne czy ta technika jest prawidłowa, czy nie. Nie ważne czy to kije do nordicu, czy trekkingu, albo dwa kije od miotły, ważny jest ruch w dowolnej postaci.

Oczywiście, poprawna technika daje więcej efektów, jest bezpieczniejsza, warto ją poznać i stosować, ale nie wymagajmy wszystkiego, w stopniu zadowalającym, od starszych, często pozbawionych dostępu do wiedzy, osób. Osobiście bardzo denerwują mnie komentarze w internecie, nawet instruktorów NW, określających schorowane babcie pseudowalkerkami (lub gorzej), w dodatku w bardzo ironizującym tonie. Zawsze zastanawia mnie, czy taka osoba kiedykolwiek zrobiła coś bezinteresownie, widząc opisywaną sytuację?

Skończmy jednak narzekanie, zwłaszcza w przededniu tak miłego święta. :) Nie bierzmy przykładu z tych co udają, z tych co chcą jedynie zaszpanować sprzętem, niekoniecznie wykorzystując go jak należy. Zwyczajnie, zacznijmy maszerować! I to nie tylko jutro!

Nie chcę się tu ponownie rozpisywać nad zaletami Nordic Walkingu, pisałam o tym już nie raz. Powtórzę jedynie to, iż jest to sport (czy może forma rekreacji?) dla każdego! Jeśli kondycja jest na poziomie zerowym, ba… nawet na minusowym, każdy da radę ruszyć z miejsca. Te dwa, proste kije działają jak turbo doładowanie, aż chce się iść dalej. Tylko spróbuj fotelowy człowieku. ;) Możesz już jutro, możesz codziennie.

Trochę mi smutno, że w tym świątecznym dniu, nie będę mogła jeszcze pomaszerować z kijami, no cóż, czasem sprawy “techniczne” komplikują się i nic na to nie poradzimy.  Jednak co stoi na przeszkodzie, aby później świętować cały rok? Przecież każdy dzień, w którym pokona się te kilka kilometrów z kijami, można określić mianem własnego święta? Wszak robimy to tylko dla siebie.

Wszystkim Walkerom z okazji ich święta życzę wytrwałości, skutecznego pokonywania własnych słabości, sukcesów na zawodach.

Na krótką przejażdżkę wybrałam trasę, którą pokonywałam na piechotę. Oczywiście nie maszerowałam od samego domu, pierwszy odcinek podjeżdżałam autobusem. Trasa lekko pod górkę, czego aż tak bardzo nie odczuwałam idąc z kijami. Natomiast jadąc rowerem w niektórych momentach miała serdecznie dość :) a płaskie i dość długie wzniesienie bardzo odczuwałam w nogach. I to jeszcze jak odczuwałam! Zastanawiałam się już, czy to jakiś gwałtowny spadek kondycji po ostatniej chorobie?

Nie, po prostu jadąc na rowerze, cała siła potrzebna do pokonania długiego wzniesienia, skupiona była na niektórych mięśniach nóg. Nie była rozłożona, tak jak ma to miejsce podczas marszu z kijami. Fakt ten na pewno jest na plus dla Nordic Walkingu, choć trudno powiedzieć, że rower  nie jest dobrą forma rozruszania się. Jedno i drugie ma swoje zalety i wydaje mi się, że takie naprzemienne uprawianie różnych dyscyplin ma swój sens.

Dużej relacji fotograficznej z wycieczki nie ma, ponieważ nie brałam aparatu, telefon natomiast był wykorzystywany do zapisu śladu GPS. Szkoda tylko, że po powrocie do domu stwierdziłam iż ślad został zapisany jedynie na początku i końcu trasy. Środek został pominięty i podejrzewam, że zawiodła w tym momencie aplikacja SportyPal. Już kiedyś miałam całkiem podobną sytuację. Trzeba będzie pomyśleć o innej, na przykład Velox, czy może Endomondo? Choć ta druga łączy się z internetem i będzie to możliwe kiedy wykupię sobie jakiś pakiet internetowy. A jak nie wykupię to na pewno wystarczy prosty i czytelny Velox. Istnieje jeszcze inna alternatywa, jeździć bez GPS-a, a na dalsze trasy kupić sobie mapę papierową, której w dalszym ciągu, pomimo elektronicznych gadżetów, jestem zwolenniczką.

Pogoda była dzisiaj bardzo dobra, nie za gorąco, na niebie cudne chmury, aż żałowałam, że robię zdjęcie tylko telefonem.

Podczas przejażdżki chciałam zobaczyć jak wyglądają niektóre ścieżki rowerowe w Gliwicach. Niewielki odcinek przebiegający przez osiedle Sikornik, całkiem, całkiem. Dobrze byłoby tylko odmalować oznaczenia na drodze.

Najbardziej dokuczliwe są wszelkie przejazdy przez ruchliwe ulice, masę czasu traci się na stanie. Jakoś nie zauważyłam aby kierowcy mieli najmniejszy zamiar przepuszczać rowerzystów? Samo oznakowanie? Hmm… właściwe w tym momencie trudno jest mi to oceniać, ale w pewnych momentach miałam wątpliwości. Jak pojeżdżę więcej, zapewne będę miała bardziej wyrobione zdanie na ten temat.

A na koniec, dla zrównoważenia wiejskiego zdjęcia z traktorkiem, widoczek bardziej miejski. Swego czasu zniszczona rzeźba, przedstawiająca chłopca z łabędziem, znowu cieszy oczy przechodniów.

P.S. Po tym małym wzniesieniu zakwasy będą jak nic! :/

Na pierwszy rzut oka, patrząc z oddali, mogło wydawać się, że wróciła do Gliwic zima. Między drzewami pojawiły się białe połacie. Czego? Wszystko wyjaśnią zdjęcia.



Prawda, ze piękny widok?

Czasem warto odwrócić wzrok od ścieżki pod nogami, pooglądać buchające soczystą i świeżą zielenią, młode listki na drzewach i krzewach.

Warto też spojrzeć w niebo oraz na korony drzew.

Czasem można coś “upolować”. :)

Na koniec, widok z oddali, na nowo budowany stadion w Gliwicach.

Widać, że tempo prac budowlanych jest bardzo szybkie. Gdyby ktoś chciał zobaczyć więcej, można to zrobić na stronie stadion.gliwice.eu Będziemy mieć ładny, nowy obiekt sportowy i to w pobliżu lasu. Czy kiedyś coś z tego wyniknie, poza imprezami odbywającymi się tylko na terenie stadionu? Pamiętam jak byłam na zawodach w Warszawie, układ był podobny, stadion w pobliżu terenów leśnych. Impreza bardzo udana, godna naśladowania.
My również będziemy mieć wprost idealne warunki na zorganizowanie zawodów biegowych, kijkowych, bądź każdej innej imprezy sportowo – rekreacyjnej dla mieszkańców. Czy miasto, kluby, organizacje wykorzystają to połączenie?

Lokalizację nowego stadionu najlepiej widać na mapie: