Zazwyczaj chodzę sama, ale dzisiaj miałam dość oryginalne towarzystwo. W pewnym momencie zobaczyłam ślicznego kota.

Podszedł do mnie, obwąchał, otarł o spodnie i bardzo żałowałam, ze nie mam dla niego czegoś do jedzenie. Muszę chyba podebrać Lunie trochę suchej karmy i nosić w plecaku, dość często widuję koty. Ten dzisiejszy był wyjątkowo ładny, czyściutki, nie pokaleczony, jak to często ma miejsce u dzikich kotów.
Nie wiem czy poczuł na moim ubraniu innego futrzaka, czy akurat bardzo potrzebował towarzystwa, bo postanowił towarzyszyć mi podczas marszu. Sama byłam bardzo zdziwiona, że przez całkiem spory kawałek trasy szedł przede mną, raz po raz oglądając się, jakby sprawdzał czy też idę? :)

Wspólny marsz trwał do momentu kiedy w zaroślach coś zaszeleściło, odezwała się w kocie natura łowcy, dał nura w tamtym kierunku. Sama zrezygnowałam z dalszego, wspólnego marszu, krzaki nie bardzo mi odpowiadały, a i na polną mysz akurat nie miałam ochoty. :)

Kocie towarzystwo było całkiem przyjemne, ale coraz częściej miewam ochotę na nieco inne. Znajome z forum nie raz mnie strofują za takie samotne spacery, mówiąc że to jednak jest niebezpieczne. Co racja to racja, zależy też od tego gdzie chodzę, a czasem chciałoby się połazikować po lesie.
Czas najwyższy pomyśleć poważniej o jakiejś gliwickiej grupie. Nie wiem czy coś mi z tego wyjdzie, ale jeśli nie spróbuję, nie będę wiedzieć.

W takim razie zaczynam już w tym wpisie.
Jeśli przypadkiem czyta tego bloga ktoś, kto maszeruje z kijami po Gliwicach i okolicy, czy chciałby zacząć to robić, to zapraszam do nawiązania kontaktu. Można to zrobić zostawiając komentarz, mailowo (adres jest w zakładce Informacje), bądź przez Facebooka (przycisk w bocznym menu).
Kto wie? Może uda się zebrać małą, nieformalną grupę gliwickich włóczykijów?

Aby dotrzeć do Przyszowic można skorzystać z wygodnej komunikacji autobusowej KZK GOP, kierunek obsługiwany jest przez linię 41. Wysiadamy na przystanku Przyszowice Skrzyżowanie i kierujemy się jeszcze niewielki kawałek w stronę skrzyżowania. Tam skręcamy w prawo, w ulicę Gierałtowicką i już po przejściu kilkudziesięciu metrów, widzimy po prawej stronie kościół. Warto zatrzymać się tam na chwilkę.

Kościół parafialny św. Jana Nepomucena wybudowany został w latach 1937-1938. Wybudowany został na miejscu starego, drewnianego kościoła przeniesionego do Borowej Wsi. Dokładniejszą historię kościoła znaleźć można na parafialnej stronie www.parafiaprzyszowice.blogspot.com

Pod południową ścianą kościoła znajdują się płyty nagrobne. Pochodzą one z grobów członków rodu Raczków.

Na terenie kościelnym znajduje się również grota Matki Boskiej.

Po obejrzeniu kościoła kierujemy się w stronę pałacu, mieszczącego się po drugiej stronie ulicy Gieraltowickiej.  To co pierwsze rzuca się w oczy, poza samym pałacem, to bardzo zadbany teren. Brawo dla gospodarzy, na prawdę miło było usiąść na ławce przed pałacem, delektować się jego dostojnym widokiem oraz wypielęgnowaną zielenią.

„Budynek pałacu powstał w latach 1890 – 1895. Pałac został wybudowany w stylu neobarokowym. Założony na rzucie zbliżonym do litery U, z narożną basztą od południa.
Główne wejście do pałacu ujęte w ozdobny portal z herbem rodziny von Raczek, poprzedzone schodami, z ozdobną kutą balustradą.
Przy dworze został założony park krajobrazowy w stylu angielskim, którego obecna powierzchnia wynosi 9, 84 ha.”
Źródło: gieraltowice.pl

Pałac jest pięknie wyremontowany, nawet obecnie trwają tak jakieś prace, choć chyba jedynie w niewielkiej części wnętrza. Aktualnie w pałacu
mieści się m. in. biblioteka, Urząd Stanu Cywilnego, przedszkole, ośrodek zdrowia, oraz siedziba Towarzystwa Miłośników Przyszowic.

Po obejrzeniu pałacu warto choć trochę przespacerować się parkiem, zadbane alejki, ławki, mostki, zachęcają do spędzenia w nim czasu.

Dla osób z okolicy Gliwic, lubiących piesze wędrówki czy też maszerowanie z kijami, ciekawym miejscem może być ścieżka dydaktyczna, prowadząca od Pałacu w Przyszowicach do Zamku w Chudowie. Piszę „może być”, ponieważ nie przeszłam jej w całości. Zajęta oglądaniem zabytków, postanowiłam, że tę atrakcję zostawię sobie na kolejny wypad do Przyszowic. Początek ścieżki wyglądał bardzo zachęcająco, dobra nawierzchnia, liczne tablice informacyjne. Aż chciałoby się aby powstała tam trasa do Nordic Walking z prawdziwego zdarzenia. :)

Więcej zdjęć w albumie „Przyszowice”.

Jak mają się oba materiały w praktyce?
Teoretycznie wydawać by się mogło, ze korek jest lepszy, przyjemniejszy dla dłoni, wchłania pot i tak dalej. W praktyce mam jednak nieco inne odczucia. Być może to moja skóra reaguje tak a nie inaczej, jednak gumowa końcówka w Gabelach nie powodowała aż tak silnych podrażnień skóry dłoni.
Rękojeść wykonana z korka ma gładką powierzchnię, natomiast gumowa rączka Gabeli posiada liczne zagłębienia i otwory. Najlepiej widać to na zdjęciu obu modeli:

Być może właśnie ten fakt powoduje różną reakcję skóry? Być może to sam materiał? Faktem jednak jest, że chodząc z kijami Exel znacznie częściej muszę zakładać rękawiczki niż w przypadku Gabeli, bez tego mam mocno podrażnione dłonie. Prawdę mówiąc chodzę chętniej bez rękawiczek, może to kwestia przyzwyczajenia, teraz jednak w moim plecaku zawsze  mam rękawiczki bez palców, czując mały dyskomfort na dłoniach konieczne jest ich założenie, a najlepiej robić to już na początku.  Czas przyzwyczaić się do rękawiczek na dobre, muszą zostać nieodłącznym akcesorium podczas moich marszów z kijami.

Wygląda na to, że aby mieć jako tako rozeznacie o najbardziej odpowiadającym nam sprzęcie, trzeba nie jedne kije wykończyć. :)

Ponieważ był dość silny wiatr, chmury pędziły po niebie bardzo szybko, odsłaniając na chwilę błękitne niebo.

Nie minęło pół godziny jak zaczęło kropić, ale kto by się przejmował takim deszczykiem? Na dobrą sprawę, maszerując szybkim krokiem, można było iść pomiędzy kroplami. ;) Mając na uwadze niezbyt pewna aurę wybrałam się dzisiaj na bliższą trasę, czyli do „moich” kaczek. Jest ich na tym niewielkim stawie, mieszczącym się w centrum miasta, naprawdę dużo. Dzieci mają wielką frajdę, a my, nieco starsi, możemy na chwilę odsapnąć od miejskiego ruchu.

Skarpetki Medic Deo Cotton firmy JJW wykonane są z dobrej bawełny z niewielkim dodatkiem poliamidu (13%) i Lycry (3%). Miejsca stóp narażone na otarcia i urazy  chronione są przez miękką, trójwarstwową dzianinę frotte, a specjalna elastyczna opaska na śródstopiu zapobiega się przesuwaniu skarpety podczas marszu, co potwierdza się w praktyce.
Szczególnie polecałabym te skarpety osobom mającym problem z przepływem krwi w nogach, czyli z tak zwanymi żylakami lub skłonnościami do nich.

Jak można przeczytać w opisie oraz na stronie producenta, we włókna skarpet została wbudowana specjalna apretura na szwajcarskiej licencji Sanitized (odporna na pranie), która hamuje rozwój mikrobów i zapobiega przykremu zapachowi podczas użytkowania. Jednym słowem skarpety działają jak bezwonny dezodorant, zapewniając dobrą higienę.

Po pierwszym przetestowaniu skarpet, podczas kilkukilometrowego marszu, jestem z nich zadowolona i wygląda na to, że będę z nich korzystać częściej. Przyjemne w dotyku, wygodne, dobrze trzymają się na nodze, nie skręcają, nie zwijają (przynajmniej przy pierwszym użyciu). Są na prawdę bardzo wygodne. Reszta wyjdzie… w praniu. :)

Istotna jest też cena, 8.48 zł w internetowym sklepie DOZ. Co ciekawe w autoryzowanym sklepie producenta cena jest wyższa, do tego dochodzi koszt przesyłki. Kupując artykuły na stronie DOZ nie dość , że płacimy mniej, to dodatkowo towar odbieramy w dowolnej współpracującej z nimi aptece, jest ich na prawdę dużo.

Moim zdaniem warto zainteresować się asortymentem firmy JJW, która produkuje również skarpety bardziej specjalistyczne (sportowe) w dość przystępnych cenach.

Przy drodze pomiędzy działkami, na terenie dość odsuniętym od centrum, pojawiły się tablice:

Tak się zastanawiam nad tym monitoringiem? :) W krzakach raczej kamer nie zainstalowano, a bardzo w to wątpię aby ochroniarze siedzieli w nich z kamerą w dłoniach? :))) Ja rozumiem, że często wiesza się tego typu informacje dla odstraszenia „szkodników” mimo, że kamer nie ma, ale tam?? Ciekawa jestem czy znajdzie się choć jedna osoba, która uwierzy w ów monitoring?

Koniec naśmiewania się z urzędniczych pomysłów, czas na ładniejsze widoki.

Po upływie jakiś 40 minut zaczęło się jakby trochę przejaśniać, złapałam picie, kije i w drogę. Profilaktycznie wsadziłam do plecaczka kurtkę przeciwdeszczową.
Na dworze było bardzo przyjemnie, na ulicach prawie pusto. Zastanawiające jest to, że około godziny szóstej rano był większy ruch niż po dziewiątej? Może  poranni przechodnie to jeszcze ci, którzy imprezowali do rana? Jednak i tak zdziwiły mnie totalne pustki kiedy wracałam. Chyba nie przestraszył ludzi ten niewielki deszczyk?

Wracając do dzisiejszego marszu, skierowałam się w stronę stawu, gdzie dość często zaglądam, może dlatego, że nie ma potrzeby dojeżdżania środkami komunikacji miejskiej? Po jakiś 20 minutach zaczęło padać, stwierdziłam, że czas wyjąć kurtkę  przeciwdeszczową. Byłam przekonana, że na pewno będzie mi w niej za gorąco, więc nawet jej nie zapinałam. Po chwili marszu zaczęłam zastanawiać się po co ja właściwie ją ubrałam? Moknąć nie moknę, ale i tak jestem mokra, tyle… że pod spodem. :) A deszczyk był nawet przyjemny, taki letni, ciepły. Po ostatnich, gorących dniach przyjemnie było pospacerować w deszczu, zresztą ja zawsze lubiłam jak pada. Nie mam tu na myśli ulew, które powodują ogromne zniszczenia, ale taki lekki deszczyk? Sama przyjemność! Deszczowe perełki spływające po rozgrzanych ramionach… czasem jakaś drobina zawiśnie na rzęsie… wokół słychać TYLKO szum deszczu…

No jak można nie lubić deszczu? A tym, którzy nie lubią dedykuję piosenkę:

Przyznaje, że do końca marszu szłam w kurtce, chyba następnym razem po prostu jej nie zabiorę? Wszyscy zmieniamy się, stajemy się wygodni, wymagający, nie lubimy drobnych niedogodności. A ta z pozoru mała niedogodność może być przyjemnością, jeśli odpowiednio do tego podejdziemy.
Czasem odnoszę wrażenie, że za szybko poważniejemy i doroślejemy? Zapewne wszyscy dobrze wiedza jaką radochę sprawia każdemu dziecku bieganie po deszczu, skakanie po kałużach? A my, nieco starsi? Raz, że zmokniemy, dwa… co ludzie powiedzą?

”Nie przejmuj się zbytnio tym, co ludzie powiedzą. Rob, co ci się w życiu podoba, jeśli tylko będziesz mogła potem w lustrze spojrzeć sobie w twarz.” - L. M. Montgomery

Oczywiste jest, że same kije po dwumiesięcznym użytkowaniu nie powinny być zniszczone i nie są. Gdyby nie odrobina ziemi w okolicach grotu i bucików, można by uznać je za „nówki”. Rękawiczka sprawuje się dobrze, system wypinania jak na razie również działa bez zarzutu. Przyznam szczerze, że kupując te kije najbardziej obawiałam się właśnie wypinania, jeśli cokolwiek miałoby się zepsuć to na pewno w pierwszej kolejności właśnie to. Liczę na to, że kolejne miesiące użytkowania nie przyniosą złej niespodzianki. :) Jakby nie patrzeć jest to bardzo wygodne, zwłaszcza kiedy podczas uprawiania Nordic Walking lubi się, od czasu do czasu, pstryknąć zdjęcia.

Najbardziej podatnym na zniszczenie elementem jest chyba gumowy bucik? Pamiętam, że w Gabelach oryginalne buciki ścierały się dosłownie w oczach! Kupione na Allegro, za kilka złotych, były znacznie trwalsze od tych oryginalnych. A jak to wygląda w przypadku Exeli?

Muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczona. Nie dość, że wykonane są z miękkiej gumy, co dodatkowo amortyzuje wstrząsy, to po dwóch miesiącach marszów (w dużym stopniu w bucikach) zużycie jest małe. Żeby nie być gołosłowną zrobiłam zdjęcie.

Nie wiem czy jest to zasługą lepszej techniki marszu, czy też guma w tych kijach jest na prawdę bardzo dobra? Oceniam, że mimo wszystko to drugie ma ogromne znaczenie. Chodzi się z tymi bucikami świetnie, miękko i bardzo cicho, co dla wielu z nas ma jednak spore znaczenie. Zauważyłam również, że bucki Exel znacznie rzadziej wpadają w poślizg, kiedy na asfalcie znajdzie się odrobina piasku.

Ogólnie oceniam kije bardzo dobrze, zakup był naprawdę udany.

Buszując tu i ówdzie w necie natknęłam się na taką oto czapeczkę:

Czy nie oryginalny pomysł? Nie dość, że chroni głowę przed słońcem to do tego jeszcze dmucha w spocone czoło. Mało tego, wentylatorek jest zasilany bateriami słonecznymi!
A gdyby ktoś obawiał nadmiernego przepocenia owłosionej (bądź nie) skóry głowy, może wybrać wersję bardziej przewiewną.

Dla zwolenników samych daszków też znajdzie się odpowiedni model.

Dla zainteresowanych:  jeśli ktoś miałby ochotę kupić taką czapkę to oczywiście, jak wiele chińskich towarów, jest do nas sprowadzana przez zaradnych handlowców. I to już będzie komplet, nie dość, że (jeszcze) dość często oglądają się za nami kijkarzami (o komentarzach nie wspomnę) to dodatkowo coś takiego na głowie!? :) To dopiero panowie z puszkami piwa mieliby używanie! A niech im tam będzie, w końcu to ich jedyna rozrywka i… „sport”.

Dzisiaj ponownie wybrałam się na lotnisko, może pod wpływem przeczytanej informacji o planowanej rozbudowie? Są podobno takie plany, choć zapewne nie będą to drugie Pyrzowice. Planowana jest budowa utwardzonego pasa startowego o długości 1200m, dla ruchu lokalnego, turystycznego i biznesowego. Całość ma być realizowana w ramach projektu Via Regia Plus, z którego miasto może pozyskać nawet 5 milionów złotych.
Ano zobaczymy jak miasto wywiąże się z tego pomysłu? Oby nie była to tylko kiełbasa przedwyborcza.

Maszerując dzisiaj przy lotnisku odnosiłam wrażenie, że prace już ruszyły? To zapewne prace mające zupełnie co innego na celu, ale przyznaję, zupełnie nie mam pojęcia co.

Kiedyś pokazywałam zdjęcia z lotniska, dzisiaj dla odmiany mała, filmowa panorama.

Na koniec kamień upamiętniający wizytę Jana Pawła II na lotnisku Aeroklubu Gliwickiego, w dniu 17 czerwca 1999 roku.